rantche [f.n.] 1. souwé buk di canadas, di houbion, di poes, di feves (avou les foyes). On dit eto: [[Motî:bahou|bahou]], [[Motî:fåne|fåne]], [[Motî:rame 1|rame]]. F. fane, tige. 2. sôre di plante, e sincieus latén "Clematis vitalba" F. clématite blanche. Etimolodjeye: [[etimolodjeye tîxhone|tîxhon]] "Ranke" (minme sinse ?) | rantchea [o.n.] 1. rantche. F. fane, tige. 2. [[Motî:ramxhion|ramxhion]], pitit boket d' rén do tot. L' agaesse houke li skiron Ki cmaxhive des rantcheas: I cwereut des fayenes po mareder (P. Fourny). 3. cacaye. On dit eto: rantchnaedje. F. babiole. | rantchou, rantchowe [addj., purade padvant] k' a des belès rantches, tot djåzant d' crompires. On dit eto: [[Motî:ramxhou|ramxhou]]. F. vigoureux, vivace. | rantchon [o.n.] 1. rantche. Les deus femes broûlént les rantchons des crompires. (F. Nyns). 2. [[Motî:blanc hena|blanc hena]] (rampioûle des håyes). F. liseron des haies.