rantoele [f.n.]

1. toele texheye d' ene araegne; Dj' a fwait mi semdi: dj' a fwait totes les rantoeles ezès tchambes hôt. Loukîz a: aréncrén, arantoele, araegnreye.

2. ashonnaedje di loyéns inte mwintès soces, mwintès djins; L' UCW, c' est ene rantoele di soces po disfinde li walon.

3. (mot d' éndjolisse u d' tecnicyin) ruslî d' adjondaedje påzès telefones, copurade inte des copiutreces; >> Li Rantoele u: li Rantoele Daegnrece: li Daegntoele. On dit eto : Aragnreye, Arincrin, Arantoele.

Disfondowes: rantwèle, rantwaye, rantwâye, rantûye, rantoûye, ranteûle, rantwale.

Etimolodjeye: riscôpaedje d' "arantoele", dins les payis walo-lorins, k' uzèt d' l' årtike "la": l' arantoele --> la rantoele.

Coinrece Årdene.