ridinguer u erdinguer / rdinguer ([[Codjowaedje teguer|codjowaedje]]) I. [v.c.] ridobler (bouxhî foirt) so (ene djin, ene biesse). Il aveut ståré ene djåbe d' avoenne, et leyî des påtes al tere; et on l' a rdingué po ça. Po on dint d' rustea cassé, i s' fijhént rdinguer. Et did ttåtoû d' li, les omes do viyaedje avou des trikes et des bordons; i l' ont rdingué eyet l' macsåder comifåt, k' i l' ont leyî po moirt ([[L. Mahin]]). Pa des côps, c' est po l' ratournêye ; A vosse måjon, c' est ene plouzêye; Mins dji n' nos lairans pus rdinguer ([[L. Mahin]]). [[Sinonimeye|Loukîz les sinonimes]]. F. battre, frapper, maltraiter. II. si rdinguer [v.pr.] si bate, s' apougnî. Pa des côps i s' pingnént, et s' ridinguer a côps d' hawea ([[L. Mahin]]). F. se battre, en venir aux mains, se taper dessus. | ridingué u erdingué / rdingué, ridinguêye u erdinguêye / rdinguêye [addj., purade padvant] (imådjreçmint) [[Motî:hodé|hodé]], moirt [[Motî:escran|escran]], come onk k' on-z åreut yeu bouxhî sor lu a [[Motî:rlaye|rlaye]]. Loukîz a : [[Motî:vaené|vaené]], [[Motî:rilaté|rilaté]]. F. las, fatigué, mort de fatigue. == [[Djivêye des motîs|Sicrijhas ezès motîs]] == ;ridinguer : r(u)dinguer [S17] rudinguer / rdinguer [S117] ;ridingué : r'dingué [S109]