rinårder u ernårder / rnårder (codjowaedje) I. [v.s.c.] (ene miete måhonteus) rivômi. Il a ramassé s' tchike et il a rnådé tote li nute. Totafwait s' comaxhe e mi stoumak et dj' a mo sovint håsse di rnårder (L. Mahin). rl a: rimete, rivômi. F. vomir, rendre, dégobiller. II. [v.c.] 1. rimete (çou k' on vént d' magnî). Il a rnådé s' marinde. 2. rinårder di + viebe: èn nén voleur (fé çoula). Gn a-t i k' les halcotîs Ki rnårdexhe do gorder ? (R. Hostin). F. renacler à, rechigner à, répugner à. Disfondowes: r(i)naurder, r(u)nauder, r(u)naudè, (è)rnauder. | rinåd u ernåd / rnåd 2 [o.n.] 1. (mot d' cinsî) plaece ki l' roye di tcherowe n' a nén bén stî rtournêye, et l' yebe ribriker. Cwand onk leyive des rnåds so s' tcherwé, on djheut: c' est on mwais tcherweu. F. motte saillante. 2. nûlêye di bouwêye ki monte foû des bwès après ene plouve. F. brume ascendante. Etimolodjeye: sivierba di "rinårder".
Omonime:
- rinåd (biesse a tetes)