rinouri u ernouri / rnouri (codjowaedje)

I. [v.c.]

1. ridner åk a magnî. Mi pôress, fotou gueus, rnouri mes kékes pitits loignes apetits? (Simon li Scrinî). F. réalimenter.

2. ridner des cwårs. Dj' ô bén: c' est onk toumé djus d' pî Gåre li gåre cwand serè rnouri (Simon li scrinî). F. renflouer.

3. ridner d' l' aiwe a ene pompe. Si l’ walon mousse dins l’ tchamp economike, les parints dmandront k' on-z acsegne li walon a leus efants, por zels aveur des belès plaeces; li pompe serè insi rnoureye (L. Mahin). F. réamorcer.

II. si rnouri [v.pr.] si rfé, tot djåzant d' ene plaiye, a en biesse u a ene djin. F. se combler, se cicatriser.

Etimolodjeye: viebe « nouri », betchete ri-.