ripîter u erpîter / rpîter [v.c.]

1. rifé on pîtaedje, cwand li mzuraedje ni paret nén djusse. Po rpîter i s' fåt bén assurer del plaece ki convént po rataker on mzuraedje di contrôle.

2. (imådjreçmint) rataker, racmincî åk.

Etimolodjeye: betchete ri- + viebe pîter.