ripoizer u erpoizer rpoizer (codjowaedje)

I. [v.s.c.]

1. esse eteré (a ene metowe plaece), tot djåzant d' on moirt. F. reposer.

2. rashir tot djåzant del bire, envd. Après, leyîs rpoizer 24 eures. F. décanter.

3. discrandi. C' est l' dirî ki rpoize les djambes.

II. si rpoizer u s' erpoizer [v.pr.] dimorer sins bouter, po s' discrandi. On dit eto: si raveur, rishofler, si rischaper, si rapåpyî, si rapwairi. F. se reposer.

| ripoize u erpoize / rpoize [f.n.] estance d' on moirt ki s' ripoize po todi. Li veye ki monte Gruzene eyet vént mete ene låme Al coine di l' ouy del veye ki dschind Eviè l' ripoize des pôvès åmes. F. repos.

Parintêye : poize