ritåve u ertåve / rtåve [f.n.] dirî d' èn åté, metou sol tåve, et sovint enimaadjî avou des sinnes rilidjeuses. Gn a la ene eglijhe do XVIinme sieke, rassonrêye e 1777, classêye come monumint, avou ene foirt bele ritåve, foirt viye, mins k’ a stî hapêye dins les anêyes 1980 (L. Baijot).

Etimolodjeye : calcaedje riwalonijhî do F. retable, 2006.

• Dipus d' racsegnes so les rtåves