rouscayî (codjowaedje) [v.s.c.]

1. riclamer. Les viyès donzeles ont bén rouscayî å vir do spectake di ces pôves colons la k' ès fijhént dismoirçuler påzès betchous oujheas, mins el nateure est insi fwaite (Djina d' l' Årdjetea). Elio Di Rupo comince pa rouscayî dlé l' Diåle pask' i n' est nén contin di esse e l' infier (C. Tombeur). Mins, purade ki d' rouscayî conte des lwès, i fwait l' ecwanse di rén, et i frè co a si idêye (Laurent Dabe). F. discuter, protester, râler, rouspéter.

2. martchoter. F. marchander.

| rouscayeu, rouscayeuse u rouscayresse [o.f.n.] li ci (cene) ki rouscaye tofer. F. râleur, grognon, rouspéteur.