rustea [o.n.]

1. usteye do cinsî, do djårdinî, avou on mantche et on bwès avou des dints, po ramasser des sacwès stramêyes a tere (four, foyes), u rahener ene aireye.

2. li Rustea: troke di stoeles ki fjhèt l' dessén d' on rustea. Des cintinnes di stoeles blawtént sol plafond del nute: li grand Tchår, li ptit Tcheriot, li stoele do Bierdjî, li Rustea (Guillaume Smal).

Disfondowes: ristê, rèstê, rèstia, rustê, rëstê, rustia.

| rusteler (codjowaedje) [v.c.] passer avou l' rustea. Dj' a foyî et dj' a rustelé.

Disfondowes: rustuler, ristèler, rèstèlè, rèstèler, rusler.

Etimolodjeye: viebe erîlé fwait sol no "rustea"; rl a: veler, peler.