sårco [o.n.]

1. fosse avou come ene pitite tchapele å dzeu, k' on meteut les moirts. I gn aveut la tot près del plaece ki Djezus aveut stî crucifyî, on djårdén, et e ç' djårdén, on sårco tot noû, k' on n' î aveut co metou nouk; a cåze ki l' shabate des Djwifs aléve ataker, et ki l' sårco esteut tot près, ci fourit la k' i metént l' coir da Djezus (Sint Djihan, rat. pa J.M. Lecomte). F. caveau funéraire. >> fleur di sårco: påkî. Inte deus royes di påkîs ces fleurs di sårco (H. Simon). F. buis.

2. waxhea. F. cercueil. >> clå d' sårco: clå d' waxhea.

Etimolodjeye: racourtixha do grek "sarcophagus" (minme sinse), pal voye do latén.