sårco [o.n.]

1. fosse avou come ene pitite tchapele å dzeu, k' on meteut les moirts. I gn aveut la tot près del plaece ki Djezus aveut stî crucifyî, on djårdén, et e ç' djårdén, on sårco tot noû, k' on n' î aveut co metou nouk; a cåze ki l' shabate des Djwifs aléve ataker, et ki l' sårco esteut tot près, ci fourit la k' i metént l' coir da Djezus (Sint Djihan, rat. pa J.M. Lecomte). F. caveau funéraire. >> fleur di sårco: påkî. Inte deus royes di påkîs, ces fleurs di sårco (H. Simon). F. buis.

2. tombe. Des fleurs di bwès crexhît, tot fén pareyes ås cenes K' on plante so les sårcos des djins k' on-z a pierdou (H. Simon).

3. waxhea. F. cercueil. >> clå d' sårco: clå d' waxhea.

Etimolodjeye: racourtixha do grek "sarcophagus" (minme sinse), pal voye do latén.