sacristin [o.n.], sacristinne [f.n.] mambor d' eglijhe. Gn a les gurnouyes di benitî et les vîs tchenous d' sacristin ki sounèt les clotches. (C. Staquet). Loukîz a: mårlî. F. sacristain.

| sacristeye [f.n.] pitite plaece di l' eglijhe, metowe addé l' åté, la k' gn a les sacwès k' i fåt po fé messe et kel curé et ls åcoletes ès discandjèt; dinltins, on-z î fjheut eto les ovraedjes di penleu. El sacristeye, li curé finixheut di tchåssî si chazube (Alphonse Daudet, rat. pa P.H. Thomsin). F. sacristie.

Etimolodjeye

bodje 

aplacaedje di deus mots laténs: "sacris" (sacré) et secretarium (plaece pol penleu).

sacristin 

cawete -in

sacristeye 

-eye sipotcheye di -reye

Minme sourdant etimolodjike

• sacramint, sacraminter
• sacré, sapré, satré
• sacrifice
• sacrifyî, sacrifiaedje
• sacriledje

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes sol sacristeye