saedje [addj., padvant u padrî & o.f.n.]

1. ki schoûte bén, tot djåzant d’ èn efant. Loukîz a : djinti, binamé, mamé, påjhûle, påjhire, råjhnåve. F. "sage, docile". >> saedje come ene andje: u : >> saedje come ene imådje: foirt djinti.

2. ki tuze bén, a môde d’ on filozofe, tot cåzant d’ ene grande djin. Est ç' bén saedje di dner l' veye a èn efant pol mete å djoû dins nosse monde, dins nos traeyins dins nos gueres (M. Robert). Loukîz a : avizant, sûti, precåcioneus, sincieus. F. "sage, prudent, lucide".

| saedjesse [f.n.] cwålité d’ onk (ene) k’ est saedje. C' est ça l' sicret del saedjesse (Lao-tseu ratourné pa J. Schoovaerts). Loukîz a : avizance, sûtisté. F. "seadjesse".

Mots d’ aplacaedje

• saedje-dame, saedje-feme

Disfondowes

saedje 

sèdje, sadje, sâdje, sâje.

saedjesse 

sèdjesse, sadjesse, sâdjesse, sajesse.