schåfe [f.n.]

1. deure ewalpeure d' ene djaeye. Mins l' londwmin å matén, il a pinsé k' il aveut d' l' ovraedje a dner å fi do prince et i lyi dit d' dispoujhî on grand vevî avou ene schåfe di djaeye. On côp, ene djonne gunouxhe aveut codou ene djaeye Mins k' esteut co raclôse didins si schåfe tote vete (Jean de Lafontaine rat. pa Louis Piron). F. écale, coquille.

2. deure ewalpeure des mosses et di sacwants ôtès biesses di mer.

Li restårant Li Scafiote a Nameur.

| schafote u schafiote [f.n.] deure ewalpeure des noejhes.

Parintêye :

• schafyî
• dischafyî
• schafoter