schô 1 u eschô [o.n.] 1. boket do coir ki va del cingue ås djnos d' ene djin ashide. O, mi tere beneye ! dji m' sin dvins vos bresses come sol tchôd schô di m' mere (M. Hicter). Tot est bea, tot est noû Ene feye k' on-z est astalé a hoptata sol schô, Sol pî da Bon Papa (G. Pirote). Li cofe di l' oto esteut trop ptit; ça fwait k' memere et mi, ashious padrî, nos dvént prinde li bodet so nosse schô (R. Joelants). El gris marou soumeye, didins l' foncea do schô (W. Bal). Vinoz, mi ptit colon, vos ashir so mi schô (G. Wiyame). Cwand dj' end årè m' sô, Dj' end irè cweri ene båjhe, Mi stinde so vosse schô, Po sokyî a mi åjhe (J. Guillaume). rl a: [[Motî:djeron|djeron]]. F. giron, jambes, genoux. >> vini å monde dins l' schô di s' mame: skepyî li cou dins l' boure (esse d' ene ritche famile). F. milieu favorisé. 2. plaece fwaite pa on [[Motî:vantrin|vantrin]] stindou so les djambes d' ene djin ashide. Dj' a ståré disso m' schô tote ene boesse di botons (O. Coutisse-Uyttebroucke). rl a: [[Motî:schôtea|schôtea]]. 3. li vantrin luminme. Ene pitite céndrinete et on ptit schô d' coleur (tchanson). rl a: [[Motî:schorsoe|schorsoe]], [[Motî:schôtlêye|schôtlêye]], [[Motî:schonêye|schonêye]], [[Motî:schorsêye|schorsêye]]. F. tablier. Disfondowes: chôⁿ, èscôⁿ, hô, hyô, chon, chou, choûr, (è)scoû, (è)scou, (i)scou. Etimolodjeye: erî-rfwait latén excurtiare; rl a: ([[Motî etimolodjike da Von Wartburg|FEW 3, 285a]]). Parintêye: * Avou wårdance do R eyet prononçaedje S pol T do bodje latén. (li voyale est coûte). ** [[Motî:schorsoe|schorsoe]] ** [[Motî:schorsêye|schorsêye]] * avou wårdance do T tot seu. (li voyale est longue). ** [[Motî:schôtlêye|schôtlêye]] ** [[Motî:schôtea|schôtea]] * bodje walon tot nou, et ristitchaedje d' on N po fé l' parintêye: (li voyale est coûte). ** [[Motî:schonêye|schonêye]] ** [[Motî:caschonêye|caschonêye, caschonreye]] Omofone: * [[Motî:schô 2|schô]] (aveur schô ses dints)