schavner (codjowaedje)

I. [v.c.]

1. schaver tot stramant l' tere pattavå. La ene eure k' i schavnèt åtoû di ç' cayô la et i n' l' ont nén co foû. Les poyes schavnèt les cindes. Les ramasseuses schavnèt sol teri. F. creuser, gratter, fouiller.

2. stårer (li four, l' ansene).

3. greter. I schavnêye si tiesse: il a des pious. F. gratter.

II. [v.s.c.] schaver l' tere avou ses pates di dvant, tot djåzant d' on tchvå ki pestele. El tchivå schavnêye; el fårè fé rexhe. rl a: xhaerbiner. F. piaffer, trépigner.

III. si schavner [v.pr.] si saiwer, peter evoye. Les marådeus s' ont schavné. F. s'enfuir. Coinrece Coûtchant walon.

| schavneu, schavneuse u schavnêyresse [o.f.n.] tchivå, cavale ki schavnêye tofer. Ci tchvå la, c' est on schavneu (J. Coppens). F. piaffant, impatient.