schete u eschete [f.n.]

1. pitit fén pondant boket d' bwès, ki s' pout vni stitchî e vosse pea. Li colon tchôke ene schete di plantche Al frumixhe k' esteut cåzu stantche (P.H. Thomsin). F. écharde.

2. boket d' bwès k' a schetlé tot s' findant. Alez s' cweri ene schorcêye di schetes (ramexhné pa M. Francard). F. bûchette. >> ene pougneye di belès vetès setchès schetes: toitche-linwe.

3. schene, schinete. On fjheut mete les efants a djnos so des schetes po pûnicion. F. bûche.

Etimolodjeye: vî lussimbordjwès "skiite" (schinete).

Parintêye :

• schetler.
• sketer.
• scherbea.
• sicoter, schorter.