schiele [f.n.] 1. assîte avou on rboird. F. écuelle. Alm. "schwelle". >> vey clair e s' schiele: ni pus rén aveur a magnî, divni pôve. Si dj' porshuvreu, dji voereu clair e m' schiele; c' est po çoula k' vola m' dierinne tchanson ([[J.J. Dehin]]). >> sipiyî l' schiele (a ene båshele): lyi haper si [[Motî:florete|florete]]. rl a: [[Motî:dispuçler|dispuçler]]. F. dépuceler. 2. sacwè ki sieve el coujhene, et k' i fåt rlaver après tchaeke eurêye. S' i n aveut la yeu, on djoû, des belès schieles, elle avént seur, dispoy, fwait plaijhi a ene sakî k' end aveut mezåjhe ([[N. Goffart]]). Loukîz a: [[Motî:téle|téle]]. F. ustensile de ménage. >> les schieles: tos les [[Motî:canistea|canisteas]] k' on [[Motî:manni|mannixh]] a ene [[Motî:eurêye|eurêye]]. Boune anêye, Monsieu ! Boune anêye, nosse dame ! On ptit valet Po ctaeyî vos bwès ! Ene pitite båshele Po laver vos schieles ! (ramexhné pa A. Lovinfosse). On dit eto: [[Motî:bidon|les bidons]], [[Motî:taexhon|les taexhons]], [[Motî:bagaedje|les bagaedjes]], [[Motî:toupin|les toupins]], les schieltreyes, li schielisse. F. la vaissele. 3. [[Motî:pailete|pailete]] (la k' on mete les çanses k' on dene a l' ofrande). Disfondowes: s(i)kièle, (è)skièle, hièle, hèle, hyèle, chwèle, chèle, (i)scwèle, s(i)cwèle, s(è)cwèle, s(u)cwèle, (è)scwèle, s(i)cwale, s(u)kiale, s(i)kèle, s(u)cûle, s(ë)kële, s(ë)cûle, s(ë)kiële, s(è)kiële; miersipepieusmint el mape [[A.L.W.]] 4.70 ey el notûle A.L.W. 4.145. Etimolodjeye: latén "scutella" (minme sinse). | schielêye [f.n.] çou k' gn a dins ene schiele. Vos m' rimetroz ene schielêye di sope. Disfondowes: s(i)kièlêye, (è)skièleye, hyèlêye, chwèléye, s(u)cûlêye, s(ë)cûlée. | schieltreyes [f.n.t.pl.] schieles. F. vaisselle. | schielisse [o.n.] schieles. On dit eto: [[Motî:taexhnisse|taexhnisse]]. F. vaisselle.