sicayé u escayé / scayé [o.n.]

1. gré di des montêyes. I monte ddja bén les scayés deus a deus. F. marche.

2. montêyes. Il a tcheyou al valêye do scayè (Motî del Lovire).

Etimolodjeye: calcaedje riwalonijhî do F. escalier.

| sicayêye u escayêye / scayêye [f.n.] gré did divant l' soû d' l' ouxh. Il esteut ashi so l' escayêye di s' måjhon (J. Coppens).

Etimolodjeye: fôme femrinne di "escayé", avou assaetchance di "schayeye".