sicroufier u escroufier / scroufier [o.n.] croufier (aloyaedje di fier et d' tcherbon, ki dene on foirt deur et pezant metå, po les stouves, les casroles, evnd.) Ene sitouve di scroufier. Li marixhå dispind, avou on grand havet, do plafond do botike, on bea cocmwår di scroufier (E. Gillain). On pindeut l' crama åvou on tchôdron di scroufier åd dibout, et on meteut padzo do bwès k' on alouméve (H. Pétrez). Ene take di scroufier, retourêyes di brikes (J. Houziaux). Viyès djins, vos nos cåzez des crassets d' keuve, des canteas di scroufier k' on-z a rovyî dispu lontins (E. Gilliard). F. fonte. >> ossu poli k' ene casrole di scroufier: nén poli do tot (djeu d' mots poli = honteus, et poli = bén listré, bén cfroyî).

• Dipus d' racsegnes sol sicroufier