sicusse u escusse / scusse [f.n.] (v. m. d' tchårlî). angue des rais d' ene rowe di bwès avou l' fi a plonk, çou ki dene a ene rowe di tchår li cogne d' on paraplu. C' est adon ki nos tayons ont sondjî k' i faleut sayî d' raveur li clintchmint del fizêye e fjhant ndaler les rais di l' ôte des costés: i vnént d' trover li scusse ! (L. Baijot). F. écuanteur.

Disfondowes: s(i)cusse, ècusse. Gm. ècusse.

| sicusyî u escusyî / scusyî [v.c.]. mete del sicusse a ene rowe, tot plaeçant les rais. rl a: avoyî 3. Pondant et djondants

| sicusiaedje u escusiaedje / scusiaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si rzultat) pol viebe "sicusyî".