sipåmer u espåmer / spåmer [v.c.]

1. passer a l' claire aiwe ene sacwè k' a stî lavêye avou do savon. Elle alént sbate li bouwêye e bî, et pu li spåmer et rispåmer deus troes côps (A. Schmitz). Totossu vite rintrés, Påla fwait nosse briket ey elle espåme nosse grande terrasse (D. Lionnet). rl a: rispåmer. F. rincer. >> esse sipåmé (êye): esse hodé (êye) come ene loke k' on-z a strifyî inte les påmes des mwins.

2. abrouver. Il alént spåmer les biesses å batch deus côps par djoû. F. abreuver, faire boire. >> sipåmer l' djaive a ene sakî: lyi diner a boere (do vén, del bire). F. désaltérer, rafraîchir le gosier. >> si leyî spåmer: bén magnî amon ls ôtes. F. se laisser régaler.

3. (imådjreçmint) rovyî (ene mwaijhe sovnance), come s' on l' rinetyive a grandès aiwes. Dji vou spåmer; dji vou spåmer poennes et måleurs (Y. Laurent). E shuvant les nouwaedjes, Dj' a rovyî les mwais djoûs, Et les pirès oraedjes Ont stî spåmés avou. (Y. Laurent). F. oublier, délaisser, laisser tomber, mettre de côté.

| sipåmaedje u espåmaedje / spåmaedje [o.n.] rispåmaedje. F. rinçage.

| sipåmeure u espåmeure / spåmeure [f.n.] sipåmaedje. Ni tapez nén les aiwes di spåmeure e rixhea, et k' les vatches î vont boere. F. rinçage.

| sipåmroû u espåmroû / spåmroû [o.n.] mande (tchena sins manike) po poirter l' lindje al rimoye. F. manne à linge.

| sipåmêye u espåmêye / spåmêye [f.n.]

1. sipåmaedje.

2. tot l' lindje k' a stî spåmé.