siplinker u esplinker / splinker (Codjowaedje) I. [v.s.c.] 1. serer foirt. On lzî voet leus fesses avou leu marones ki splinkèt. F. serrer. 2. bouter foirt, fé ene foice tot tinkiant ses musses. Adon, avou vos deus mwins rapåmêyes, les djnos on pô flitchîs, vos splinkez dso di totes vos foices, po fé basculer l' åbe cwand i n' tént pus k' a ene schete (L. Mahin). F. tendre, bander ses muscles. II. [v.pr.] si serer, si tinde (eto imådjreçmint, tot djåzant do stoumak). D' angoxhe, les stoumaks si splincnut (rat. pa L. Mahin). F. se serrer, se nouer, se tendre, se stresser. | siplincant u esplincant / splincant, splincante [addj. purade padvant] ki splinke. On-z åreut yeu dit on poitrait saetchî po ene rivowe di môde, po vinde des splincants shôtes erotikes po les femes (L. Mahin). F. serrant. | siplinke u esplinke / splinke [f.n.] 1. (vî mot d' tcheron) sisteme di seraedje do xhamea sol londje des tchårs. On dit eto: bråyoe. 2. cingues di cur k' on pout serer ene sakî so on lét, ene tcherete di stroupyî. Li fi del måjhone si pormoennéve dins ene pitite tcherete todi bén rlujhante å solea, niclêye come les djambes do gamén resserêyes dins des gotires di fier, erloyeyes avou des splinkes di noer cur (J. Schoovaerts). F. sangles.

Parintêye:

• siplincter

Pondants et djondants sol siplinke des vîs tchårs