sitantchî u estantchî / stantchî (codjowaedje) [v.c.]

1. espaitchî (ene aiwe) di cori. Il ont stantchî l' ri; gn a pus nole aiwe k' arive e nosse waide. F. barrer , obstruer.

2. espaitchî (èn ôte likide) di cori. Metoz ene picete po stantchî l' forsonnaedje. F. arrêter, endiguer, contenir.

3. espaitchî d’ passer. Les grands bresses di bwès ki stantchènt l' voye di fier s' avént levé po nos leyî passer (J. Wisimus). F. barrer.

4. fé djoker. On loméve ci plante la stantche-boû, k' i djhént, pask' i les vatches ki paxhént stantchént tot-z arivant djondant. Loukîz a : sitater, arester, sitamper, sitansner. F. arrêter.

Etimolodjeye: latén "stare" (djoker, arester).

Parintêye :

• sitantche 2
• astantchî
• astantche

Mots d' aplacaedje

• sitantche-boû

Minme sourdant etimolodjike :

• sitantche 1