sitronner u estronner / stronner (codjowaedje) [v.c.]

1. prinde (ene sakî, ene biesse) pal goidje, et serer tot l' espaitchant d' shofler, disk' a tant k' i mourt. F. étrangler. >> i stronne bén l' poye sins l' fé braire: dijhêye po onk k' a k' a l' air d' ene sinte-nitouche, et ki toûne li tiesse d' ene comere (et motoit lyi fè èn efant).

2. avaler d' on plin côp. Asteure, sitronner ene gote po rnetyî ses idêyes (L. Somme). I vs sitronnèt on vere di gote come po rire. Loukîz a: galofer. F. ingurgiter.

3. espaitchi on comiece, ene economeye d' aler, tot metant les pris des ahesseus trop hôt, u les martchandeyes vindowes trop bas. Les multinaconåles nos stronnront, avou leus produts transdjenikes.

| sitronnaedje u estronnaedje / stronnaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "sitronner".

| sitronnant u estronnant / stronnant, sitronnante u estronnante / stronnante, [addj., purade padvant] k' a on gosse ki stronne, tot djåzant d' èn amagnî. Il a magnî ene sacwè di stronnant (Motî d' Cînè). F. astringent, âpre.

| sitronnêye u estronnêye / stronnêye [f.n.]

1. accion di prinde ene sakî u ene biesse al goidje, pol sitronner.

2. (imådjreçmint) dispoûslêye, dobleure. Cloyoz vosse betch ou dji vs dene ene sitronnêye! (ramexhné pa J. Haust).

<!==

stronna [o.n.]  ==>