soûfe [f.n.] noere cinde ki dmeure plakêye al tchiminêye, dins ene sitouve, evnd. A l' ivier, li soûfe foume del tchiminêye. Li ptit Djezus k' est so l' viye fouwire est rascovrou di soûfe et d' poûssires (Raphaël Zander). Si t' åreus yeu metou l' feu al moye di fåde divant del ricatchî, ça åreut fwait on braijhisse, et tot tourner a soûfe (L. Mahin). Po-z espaitchî l' fier et l' acî do-z eruni, les fåt pinturer avou del tchôde tourbantene, k' on-z a fwait fonde del soûfe didins (ramexhné pa L. Léonard). On dit eto: souye, sûne. F. suie.

Etimolodjeye: erî-rfwait gayel "soudia" (minme sinse), avou ridaedje d' ene erî-rfwaite disfondowe: "soûxhe" eviè "soûfe" (ridaedje H = F), dizo assaetchance di shoufe.