sortot [adv.] pår, aprume, purade, puvite, copurade. Sortot, ni t' emantche nén co avou ci-la (Motî d' Bastogne). Mi, çou ki m' a sortot sbaré, c' est les rowes ki s' rashonnnut sol grand-plaece, divant d' s' aler stinde di tos les costés, come po fé ene sitoele (L. Somme). Fr. surtout, à priori.
Etimolodjeye : riwalonijhî calcaedje[1] do francès "surtout" (minme sinse).
| sortot ki [aloyrece] copurade ki. I n' pleut må d' rintrer trop tård ci côp ci, sortot k' dji lyi aveu ddja fwait li lçon li samwinne passêye (Motî d' Bastogne). Fr. surtout que.
- ↑ Loukîz l' pådje di copene