taener (codjowaedje) [v.c.]

1. fé divni l' cur pus ployant, tot l' passant dins des batchs avou do tan, u ds ôtes prodûts tchimikes.

2. peler, soyî les coisses a (ene sakî). Gn a on vî taeneu ki s' live et dire: "Li progrès, li progrès dispoy li tins k' i nos taene, ci-la" (on esteut po clôre les taenreyes). F. importuner, énerver, fatiguer, excéder.

3. (mot d' cinsî) foû-waidyî (ene pasteure). F. surpâturer.

| taene [f.n.] dobleure (volêye di côps et pierdaedje sins rispiter). F. raclée.

| taenreye [f.n.] fabrike la k' on taenéve les peas. >> Rowe des Taenreyes: rowe di Rotchfoirt (so Lome).

| taenant, e [addj. & o.f.n.]

1. ki taene (li cur).

2. ki soye les coisses. rl a: haemåve, soyant, pelant, hodisse. F. ennuyeux, importun, raseur, tuant.

| taenisse [addj. & o.f.n.] taenant(e).

| taenaesse [f.n.] taene (dobleure). On lzî fotrè l' taenaesse di leu veye. F. raclée. >> fote, ramasser ene taenaesse.

| taenaedje [o.n.] no d' fijhaede pol viebe "taener": 1. l' accion di taener. 2. li porcessus eployî po taener.

| taenaeu, taenaeuse u taenresse [o.f.n.] 1. li ci (cene) ki s' mestî c' est d' taener des curs. 2. (imådjreçmint) taenant (ki soye les coisses).

Parintêye:

• ritaener