tchabote [f.n.]
1. trô dins èn åbe. A l' intrêye d' ene tchabote d' ene melêye, on cradjolé oujhea atchôke si tiesse (L. Demarche). >> apicî l' oujhea dvins s' tchabote: djonde ene sakî, apicî on djonnea po s' maryî, tot djåzant d' ene comere k' a des royes a ses coines. Beacôp d' ces lådjès cotes Ni cwerèt k' d' atraper L' oujhea divins ene tchabote Po l' aprinde a xhufler ! (paskeye 18inme sieke).
2. trô dins on meur, ene rotche. Gn a des fleurs ki gåliotèt les ptitès tchabotes (J. Morayns). Sacwantès munutes pus tård, i resconternut des moxhes-a-feu, sitindowes dins ene tchabote (M. Vandenheuvel). Asteure, la, dj' el voeyeu bén, racrapoté dins ene tchabote do meur (G. Denis, rat. pa L. Mahin). Dizo l' fornea, gn av' ene pitite tchabote po-z î hiner les cindes (å marxhå).
3. potale (trô dins l' meur d' ene måjhon, d' ene tchapele avou ene postere di sint, u d' l' Aviedje). Kibén nd a-t i nén oyou, l' pôve Lambiet, des "miyårds di no di hu" dizo s' tchabote ! (J.P. Dumont). Les djins batént li smele So les soûs des tchabotes (E. Michel).
| tchaboter [v.c.] schaver, cåvler (on meur, on bwès). F. creuser.
| tchabotaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si rzultat) pol viebe "tchaboter". F. creusement.
| tchaboté, tchabotêye [addj.] plin d' tchabotes, tot djåzant d' èn åbe, ene rotche. rl a: buhot.
| tchabot 2, tchabote [addj.] tchaboté. Dj' a on dint tchabot.
| tchabotî u tchabotroû [o.n.] gorea-moxhon (oujhea ki vike dins des tchabotes), e sincieus latén passer montanus. On dit eto: oujhea d' tchabote.
Omonime:
- tchabot (o.n.; sôre di pexhon)