tchame 1 [f.n.] (v.v.m. d' tchårlî, di cinsî, di tcheron) tchaeke des pîces di bwès ki fjhèt l' djante des rowes di bwès, sotnowes på bindadje di fier, et ki s' astokèt so les rais. Po fé ene rowe, li tchårlî fwait des rais, on moyoû et des tchames (E. Pècheur). I fåt ene tchame po deus rais. On dit eto: djante. F. jante de bois. >> aveur li dos come ene tchame: esse vôssé do dos, copurade cwand on dvént vî. D' ene pitite feme foirt vôssêye, on dit: avou s' dos, on freut ddja one bele tchame (ramexhné pa E. Pècheur). >> aveur ene sacwè e tchame: aveur ça ki toûne dins l' tiesse (come des tchames metowes ene dirî l' ôte po fé ene rowe). Ciste idêye la, c' est ene idêye ki nel cwite nén; il a ça e tchame (Guy Belleflamme). On dit eto: e trexhe. Etimolodjeye : bodje gayel "cambo" (arondi). Coinrece Lidje et Årdene. | tchamlou, tchamlowe [addj. & o.f.n.] 1. k' a des crombès djambes (des djambes come des tchames). Il est tchamlou, il a stî faxhî so on tonea ! On dit eto: årvolou, schavlé. F. cagneux. 2. må fwait, crawieus, tot djåzant d' on meube, d' èn emantchaedje. F. bancal. | tchamteu [o.n.] tchårlî fijheu d' tchames. | tchamler Codjowaedje [v.s.c.] aler d' bihaire, roter cron (come li ci k' est tchamlou). I tchamele å roter (ramexhné pa J. Haust).
Sitindaedje do sinse:
Parintêye:
Minme sitok etimolodjike
---