tchapoter (codjowaedje) [v.s.c.] 1. vini bate ene rotche, on meur evnd, tot fjhant on ptit brut, tot cåzant d' l' aiwe. On n' voet pus kel ri k' eva todi, ki brouye et tchapoter (A. Laloux). Lesse a souké so l' muraye di Belvå, elle a furté ttåtoû des rotches, tchapoté dins les brôs, zouplé so les granites, petrouyî dins les pirayes (A. Henin). Li vå del Molignêye racatoûne tot åd dilong d' l' aiwe ki tchapote so les cayôs (C. Massaux). Si coir miernou est tot blanc ; di tenawete, ses bresses toumèt doûçmint ; et l' aiwe tchapote on pô åtoû d' lu (L. Hendschel). Loukîz a: wachoter. F. "clapoter".

2. bate tot doûçmint, tot fjhant on ptit brut. I lyi ont tchapoté si figueure avou les frexhs motchoes, on côp, dijh côps ; gn aveut rén a fé ; Vera ni saveut rivni a leye (L. Mahin). Adon, leye, ele lyi rprind s' mwin, li poizer et l' reclôre dins l' sinne, et tchapoter dsu avou si ôte mwin come cwand on rapåjhteye èn efant (L. Mahin). F. "tapoter".

| tchapotaedje [o.n.] no d' fijhaedje et no di çou k' est fwait (accion eyet si adierça) pol viebe "tchapoter". Nos n' savéns pus k' sinti: l' odeur di Mouze; li tchapotaedje del nassale; ene air ki chîléve dins les coxhes des sås eyet rivter nosse vizaedje (L. Hendschel). Loukîz a : wachotaedje. F. "clapotis, tapotement".

Etimolodjeye et tcherpetaedje

viebe fwait sol mot-brut « tchap », avou l’ cawete -ot

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes sol tchapotaedje et les ôtes bruts