tchinne 1 [o.n.] åbe avou on deur bwès, ene coschirêye eschoice, et des foyes avou des crolés boirds, kel frut s’ lome gland, et tént après les coxhes pa ene sôre di cabounete k' on lome "pupe", e latén "Quercus spp.". Nos avans tchoezi des stokets et des cayets d' beyôle, di tchinne et d' hesse (J.C. Balthazart). Dins ses dierins moumints, li vî tchinne ervoet les bribeus a l' ombe di s' fouyaedje, li fåtchaedje des grins et l' rascodaedje (J. Boucher). Les batchs di tchinne, k' on s' heréve cobén ene schinlete e cou, sont-st evoye (M. Frisée). F. chêne.
Etimolodjeye : gayel "cassanus" (minme sinse).
| tchenea [o.n.] pitit tchinne. Li Djhan d' mon Feye aveut crexhou come on ptit tchenea k' on-z åreut yeu rovyî å mitan d' on taeyisse (H. Matterne). Loukîz a : pelozea. F. chêneau.
| tchenoe
I. [o.n.] bwès d’ tchinnes.
II. Tchenoe [n.pl.] no di sacwants hamteas del Walonreye (a Ebli, al Botinne, a Waterlô)
Mots d’ aplacaedje :
Omonimeye :
- tchinne 2 (raloyeyès mayes di fier)