tchinne 2 [f.n.]
1. raloyeyes mayes di fier, u d’ èn ôte metå. I lyi a ofrou ene tchinne di blanc ôr. Ti, ti foirdjeyes ti-minme les tchinnes ki t' divèt-st elaxhî (I. Steinweg). Come ene bedêye ki saetche so s' tchinne po pleur aler magnî disk' å coron (L. Somme). F. chaîne. >> fré d' tchinne: onk k' est prijhnî avou vos. >> saetchî al tchinne: saetchî al coide (esse maryî). >> tchinne di surté: tchinne k’ on mete après l’ ouxh, po k’ i n’ si poye drovi pår. Asteure, el plaece d' ene carcele, c' est ene tchinne di seurté (Motî da Forir).
2. boket del schene. El tchinne do cô croxhe : c' est par la kel veye a corou evoye (F. Callaert). F. colonne.
| tchinnete [f.n.] pitite tchinne. F. chaînette.
| tchinnon [o.n.]
1. pitite tchinne. Li tchinnon k' ele poirtéve e si hatrea s' emacrala dvins les ronxhes (Guillaume Smal). F. chaînette
2. (imådjreçmint) sacwè ki rloye deus etrevéns. >> falou tchinnon: dins l’ teyoreye di l’ evolucion, eskelete ki mostere bén li passaedje des grands séndjes a l’ ome. F. chaînon manquant
Parintêye
Omonimeye :
- tchinne 1 (åbe)
Dipus d' racsegnes so falou tchinnon el teyoreye di l’ evolucion