tchivå / tchvå [o.n.] biesse ås tetes, a cwate pate, avou å coron on seul doet ricovrou d' on shabot, e sincieus latén "Equus caballus". Insidon, tchaeke côp k' c' esteut martchî e viyaedje, on veyeut ariver tot timpe å matén on drole di tchår saetchî pa on vî etike tchivå (G. Brener). Loukîz a : roncin, polin, poliche, kinea, haricrûte, soçon. F. cheval. >> tchivås d' bwès: djeu d' dicåce avou des tchvås d' bwès ki tournèt et k' on saye d' apicî ene flotche ki pind, po wangnî on tour po rén. On dit eto tourniket. F. carousel. >> va dire çoula a on tchvå d' bwès, i t' pitrè: dji n' ti croes nén. F. tu exagères. >> tchivå a deus rowes: velo. >> li Rotche ås tchvås: no d' ene plaece di Rdû.
Etimolodjeye : gayel "caballus" (minme sinse). [1]
| tchivalî / tchvalî, tchivalresse / tchvalresse [o.f.n.] onk (ene) ki s' ocupe des tchvås. F. palefrenier.
Parintêye :
Mots d' aplacaedje:
- Dipus d' racsegnes so les tchvås
- Dipus d' racsegnes so les maladeyes des tchvås
- Nos d' plaeces del Walonreye a vey avou les tchvås
- Dipus d' racsegnes so les dobes sons DJ V et TCH F
- Dipus d' racsegnes so les tchvås d' bwès des dicåces
- ↑ Jean Degavre, "Lexique gaulois" p. 140.