tchoupe 2 [addj., purade atribut] ene miete sibaré et ki n' sait cwè dire. Il a stî tchoupe cwand dji lyi a dit k' i n' pleut pus vni al måjhon (Motî d' Nivele). Èn ome a stî moenné a l' ospitå; il est dins l' såle d' operåcions; el cérudjin, l' air tot tchoupe, vént trover l' famile (C. Tombeur). On dit eto: metche, pek, ståmusse, peté, reyusse. F. interloqué, déconcerté, pantois.

Etimolodjeye

d' on mot-brut nén rilevé (come onk k' avale målåjhemint s' toursea). ^[1]

Sicrijhas ezès motîs

tchoupe [O4], nén dins O0, O3, O103. ^[2]

Omofoneye

• tchoupe (houpete, bizete dins les tchveas)

Sourdants

1. ↑ rediveuse etimolodjeye, tuzez å francès glop !".
2. ↑ Loukîz al Djivêye des motîs.