temoen ^[1] [o.n.]

1. onk (ene) k' a veyou ene sacwè et kel pout vni acertiner. Li djudje lûgna l' temoen -ene djonne feme avou on court mantea - padzeu ses berikes (C. Denis). Il a disbourdé Hinri divant temoens. F. "témoin". >> prinde a temoen: dimander a ene tîce djin k' il acertene, pus tård, çou k' i vént d' vey u d' ôre.

2. temoen d' mariaedje [o.n.] onk, ene k' est la cwand l' mayeur prononce on mariaedje, et poleur acertiner çoula s' i fåt. F. "témoin de mariage ".

Etimolodjeye

latén "testimoniu" (minme sinse), 1250 ^[2]

Parintêye

• temoenner

Disfondowes

tèmon, tèmwin, témwin.

Hårdêye divintrinne

Dipus d' racsegnes so l' bouye do temoen e tribunå

Sourdants

1. ↑ Lontins rifondou "temon", fôme lidjwesse pus tipike; mins ci n' est nén ene cawete -on, et les disfondowes si cmoennèt come "moenner", moenne", evnd.
2. ↑ live da Remacle sol datåcion des mots walons di dvant 1600 (pol disfondowe "temon").