temoen ^[1] [o.n.]

1. onk (ene) k' a veyou ene sacwè et kel pout vni acertiner. Li djudje lûgna l' temoen -ene djonne feme avou on court mantea - padzeu ses berikes (C. Denis). Il a disbourdé Hinri divant temoens. F. "témoin". >> prinde a temoen: dimander a ene tîce djin k' il acertene, pus tård, çou k' i vént d' vey u d' ôre.

2. temoen d' mariaedje onk, ene k' est la cwand l' mayeur prononce on mariaedje, et ki pôreut acertiner, s' il astchait, ki les deus maryîs ont bén stî maryîs eshonne. F. "témoin de mariage".

3. (diyalectolodjeye) djin d' on viyaedje ki djåze on diyaleke di nexhance, et ki pout acertiner l' eployaedje d' on metou mot a on metou moumint avou on metou accint.

Etimolodjeye

latén "testimoniu" (minme sinse), 1250 ^[2]

Parintêye

• temoenner

Disfondowes

tèmon, tèmwin, témwin.

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so l' bouye do temoen e tribunå
• Dipus d' racsegnes so les temoens e diyalectolodjeye

Sourdants

1. ↑ Lontins rifondou "temon", fôme lidjwesse pus tipike; mins ci n' est nén ene cawete -on, et les disfondowes si cmoennèt come "moenner", moenne", evnd.
2. ↑ Live da Remacle sol datåcion des mots walons di dvant 1600 (pol disfondowe "temon").