on teraire

teraire ^[1] [o.n.] usteye do tcherpetî et do tchårlî, po forer des gros trôs dins l' bwès. Il ont agrandi l' trô avou l' teraire, et-z î stitchî bén precieuzmint li baston d' TNT, li detonoe et l' metche (L. Mahin). Å toû adon d' fé plaece po l' buzleure do mitan; ça, c' est avou on teraire (L. Gengoux). F. "tarière".

Etimolodjeye et tcherpetaedje

latén "taratru" (minme sinse), avou è-divnance d' on A etimolodjike. ^[2]

Sicrijhas ezès motîs

tèrére [E1, S117], tèré [E1], tèrér [S38]. ^[3]

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so les teraires

Sourdants & pî-notes

1. ↑ rifondou come eraire.
2. ↑ Loukîz a L. Remacle La différenciation dialectale en Belgique romane avant 1600 p. 51 et P. Marchot Fonolodjeye do walon do Bork, hagnon 62 & 115.
3. ↑ Loukîz al Djivêye des motîs.