teraire [1] [o.n.] usteye do tcherpetî et do tchårlî, po forer des gros trôs dins l' bwès. Il ont agrandi l' trô avou l' teraire, et-z î stitchî bén precieuzmint li baston d' TNT, li detonoe et l' metche (L. Mahin). Å toû adon d' fé plaece po l' buzleure do mitan; ça, c' est avou on teraire (L. Gengoux). F. "tarière".
Etimolodjeye et tcherpetaedje
latén "taratru" (minme sinse), avou è-divnance d' on A etimolodjike. [2]
Omonimeye coinrece
- tèrêre (terêye, trô d' lapén, di rnåd, evnd.)
Sicrijhas ezès motîs
tèrére [E1, S117], tèré [E1], tèrér [S38]. [3]
Hårdêye divintrinne
Sourdants & pî-notes
- ↑ rifondou come eraire.
- ↑ Loukîz a L. Remacle La différenciation dialectale en Belgique romane avant 1600 p. 51 et P. Marchot Fonolodjeye do walon do Bork, hagnon 62 & 115.
- ↑ Loukîz al Djivêye des motîs.