ti 2 u èt 1 / t' 2 [prono] 1. prono coplemint di l' atôtchî k' on-z atouwe, metou padvant l' viebe. Dji ti dmande di t' taire. Tchoûle si to vous, mins dji n' ti vou pus. Dji t' voe mî avou des berikes. I t' dene tot, et ti k' est si tchén avou lu. Ele ti rwaite d' on drole d' air. Va s' ti fé cori araedjî ! Kel diåle t' apice ! Ti vouss maryî ? Ti l' apoitrè dj' ? (sorlon des egzimpes ramexhnés pa J. Haust & M. Francard). Èt sovénss co bén comint çki l' moye di fåde est montêye, hê, Firmin ? (L. Mahin). F. te. 2. nén rsintou di l' atouwance, pask' il est dins ene ratourneure di dvize, come si on arinnéve ene forveyowe djin. Dji m' ti dmande bén çou k' il alént fé drola. Elle esteut taenêye, et t' aveur ene tiesse come on posson (L. Somme). Véns droci t' peler des canadas, gn a rén d' té po-z aprinde li pacyince (E. Wartique & E. Thirionet). F. "te" explétif (inexistant en français). Disfondowes: ti / t', tu / t', it', èt'.