toumer (codjowaedje) [v.s.c.] tchaire. F. tomber. >> toumer djus d' pî: esse rwiné. Dj' ô bén: c' est onk toumé djus d' pî Gåre li gåre cwand serè rnouri (dins "Simon li Scrinî"). F. être en faillite.

| touma [o.n.] håsse di todi toumer, difåt d' onk (ene) ki toume tofer, maladeye ki fwait toumer. F. tendance à la chute. >> touma de velêye: sôre di maladeye des vatches frisse velêyes. On dit eto: five di laecea. Etimolodjeye: cawete -a, 1998.

Parintêye:

• ritoumer

Mots d' aplacaedje:

• toumer evoye
• toumer djus

• Dipus d' racsegnes sol touma des frisse velêyès vatches