tourpene [f.n.]

1. djouwet d' efant k' on saye di fé tourner so lu-minme li pus lontins possipe. fåt lugnî l' mitan del croes, et d' on toû d' bresse, låtchî l' tourpene. Les zwers fijhént zûner li tourpene ki ça m' tapéve so les niers. Po djouwer, c' esteut l' cok : al tourpene, ås mas, al brijhe ou a sôts d' bedots, gn aveut pont al bate (F. Callaert). Fr. toupie.

2. (imådjreçmint) djouwet dins les mwins d' èn ôte, tot djåzant d' ene djin. Les ptitès djins ki n' seront djamåy k' des tourpenes po des fjheus d' mizômenes k' ont leus ptits vicaedjes a maniyance (D. Trempont). F. "poupée, jouet".

Parintêye

• tourpiner

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so les tourpenes