troûle [o.n.] u [f.n.] filet po pexhî, come ene bounete havtêye a on ceke di fier, avou on longou mantche. Li troûle sieve a pexhî dins les bouxhêyes di oizires (ramexhné pa J. Haust). On dit eto: troûlea, poujhete, poujhoe, sipoujhete, saetch ås pexhons, sitokhåm. F. truble, trouble.

Etimolodjeye: latén trublium (sôre di schiele) ^[1].

| troûlea [o.n.] pitite troûle. Dj' a stî pexhî å troûlea (Motî da Forir). Cwand gn a ene trûte ki vént vey l' eure å revoey k' est sol boird, dji l' atrape avou m' troûlea (H. Matterne). F. épuisette, troubleau.

Parintêye : troûler

• Dipus d' racsegnes so les troûles et troûleas

Sourdants

1. ↑ (c' est ene rediveuse etimolodjeye)