tuza [o.n.]

1. pinsêye (çou k' est tuzé). C' est l' tuza des båsheles Ki l' lepe ni pout ratni (A. Xhignesse). Cwand vént l' vesprêye dj' el voe k' adschind Sol tuza ki dj' saye di rashire (A. Xhignesse). rl a: tuzêye, tuzaedje. F. pensée.

2. cervea (pitite usteye di tuzer) Asteure, tos les spès paltots di houte di Kevrin s' ont metou o tuza ki c' esteut pol bén d' l' umanité k' il alént co rdjouwer on ptit tins avou les naweas d' atome (L. Mahin). F. tête, esprit, ciboulot.

3. manire di tuzer d'ene djin, d' on peupe. Jean Germain eplaide si idêye sol rifondaedje dins "Toudi", ene rivowe d' on grope di cotuzeus ki sont po ene Walonreye dislaxheye, en on tuza republikin (L. Mahin). F. esprit, génie.

Etimolodjeye: bodje tuzer, cawete -ance, 1880.