vôsse [f.n.] sacwè k' est ådzeu d' vos, et k' a l' cogne d' ene tchame. Disk' adon, li solea et l' bele avént lût ambedeus el vôsse do cir, onk del djournêye et l' ôte del nuteye. Å sidje di Nameur e 1622, li bastimint a stî ene miete abumé, ey e 1696, on-z a rfwait l' vôsse téle k' elle esteut. F. voûte.

Disfondowes: vôⁿsse, voûsse, voute, voûte

Etimolodjeye : erî-rfijhaedje do bodje, a pårti do parint "vôsseure", po rwalonijhî li calcaedje voûte, 1995.

| vôsseure [f.n.] plafond a môde di vôsse. Ele crombeye ès dos conte ene vôsseure, Ès bresse et s' baston conte el meur Tåstèt eshonne (F. Dewandelaer). Et, cwand l' esté lyi rind li spexheur di ses foyes, il enaire dizeu nosse tiesse ses hardeyès vôsseures (H. Simon). Les tchawes-soris criyént dins les vôsseures (A. Henin). Cisse muzike la pout aler rdognî conte les vôsseures di grandès eglijhes, ttossu bén k' dins les camousseas d' nos ptitès tchapeles (E. Gilliard). Adon, Diu derit: "K' i gn åye ene vôsseure å mitan des aiwes, po dispårti les aiwes d' avou les aiwes (Li Djneze, ratournêye pa L. Hendschel). F. voûte, voussure, crypte.. >>  vôseure do solea: cogne do solea cwand i s' leve u s' coûtchî. Dirî l' hourêye, li vôsseure do solea s' avadjixheut di pitchote a midjote (L. Lagauche).

| vôssete [f.n.] pitite vôsse di brikes inte deus poutreles, po fé plafond dins les ståves.

vôssea pitite vôsseure dins ene rotche. >>  e Vôssea (la-minme: Vossia, Vôzia) : no d' ene plaece di Céle.

Parintêye :

• vôsser.

Minme sourdant etimolodjike :

• vôte.

• Dipus d' racsegnes so les vôssetes.