verbok [o.n.]

1. biesse des doûcès croeyances walones, k' a l' tiesse d' on bok, et l' coir d' èn ome avou des grands vetes pwels, et des plomes padzo les pwels, et k' c' est l' Diale kel tént al laxhe. Li diale a-st arivé avou ene drole di biesse k' i moennéve, tot lyi criyant "Hû, verbok" (rat. da Dr Delogne). Li Djôzef n' esteut nén trop seur, li verbok li vleut a tot moumint souker (E. Benoit).

2. [o.n.] cok d' awousse. Ele schoûte les gros verboks ki fjhèt tchîpyî leus rexhès pates (J. Calozet). F. sauterelle verte.

Etimolodjeye : cawete gayele "ver-" (cawete for-) + bodje (bok), eribe bok, bok candjî a ôte tchoi; ricomprins come : aplacaedje tîxhon avou l' addjectif vert.

• Dipus d' racsegnes sol verbok (doûce croeyance)
• Dipus d' racsegnes so les verboks (coks d' awousse)