veritåve [addj., padrî u padvant] 1. (metou padrî) ki c' est l' veur, tot djåzant d' èn [[Motî:etrevén|etrevén]]. C' est ene tchôze di veritåve K' il a ouy nexhou dvins on ståve ([[Noyé walon]]). F. vrai, véritable, réel. 2. (metou purade padvant) ki ci n' est nén on fås, tot djåzant d' ene sacwè. I gn aveut foû d' zels des veritåvès gazetes, ki djåzént come des årmonaks, et å corant d' tot çou k' s' aveut passé inte di Mouze et d' Aiwe d' Oûte ([[J.P. Dumont]]). Li voye di tere divneut la ene veritåve trouflire, et les rowes del tcherete s' efoncît e wachisse ([[P. Renson]]). Bref, on åreut dit del veritåve pea come do vroûl ([[R. Dambly]]). C' esteut-st on veritåve adjeyant ([[M. Hicter]]). F. vrai, véritable, authentique. Etimolodjeye : riwalonijhî calcaedje do F. véritable (avou eployaedje del [[cawete -åve]]).