vesse [f.n.] gaz k' est dins les boyeas, et k' ode mwais, ki rexhe tot d' on côp, sovint avou on brut. Si trô d’ cou s’ sintant tot mierseu l’ a houkî d’ ene flairante vesse (Dj. Schoovaerts). On dit eto: pete. F. pet, vent. >> elle a ene vesse må tournêye: dijhêye d' ene djin k' est mwaijhe et k' on n' sait nén pocwè. >> po ene vesse må tournêye: po on rén. Enute, po ene vesse må tournêye, i vont å docteur. F. à la moindre peccadille. >> aveur todi pete u vesse: esse todi malåde, mins kécfeye nén des vraiyès maladeyes. F. tempérament maladif.

| vessete [f.n.] hisse. Cwand l' Andje do cir a vnou djåzer ås bierdjîs, il ont yeu l' vessete (L. Gillet).

Omonime:

• Vesse (aiwe).

Parintêye:

• vessî

Mots d' acolaedje:

• vesse di leu