vey voltî u vir voltî [vierbire a c.] awè d' l' amour, di l' amisté po ene sakî. Dji n' a nén co trové l' cene ki dj' vôreu d' leye des efants, Sinon k' c' est l' cene ki dj' voe voltî, Ca dji vs voe voltî, vos, Eternité ! (Nietsche, rat. pa J.P. Hiernaux). Walonreye, "je t'aimerai", dji vos vierè voltî, todi (J.P. Tintinaglia). On n' a nén ddja l' tins di s' vir bén voltî; el tins di s' vir voltî passe ossi roed k' l' aloumwer (W. Bal).

| vey-voltî u vir-voltî [o.n.t.pl., pl. des vey-voltî, des vir-voltî] coplimints. Li grand Châles finixheut todi ses letes pal formule: "avou toplin des vey-voltî". F. amitiés.

| veyou-voltî veyowe-voltî [o.f.n., pl. des veyous-voltî, des veyowès-voltî] li ci (cene) k' on voet voltî. Comint çk' on fwait cwand l' breyoe sûne, can l' schô d' nosse mame nos emacrale cwand, rapetachant ses plaijhis, el tchå pîle et peye après ses veyous-voltî (D. Trempont). F. être aimé.